Leven als een pelikaan?

Het dagelijkse leven neemt ons mee als een voortrazende trein. Nauwelijks hebben we tijd voor elkaar en voor onszelf.
Er zijn echter mensen die de trein missen en eenzaam en verlaten ergens achterblijven. Dat station heet dan ziekte of verdriet. Vooral ouderen moeten het opgeven om op die dagelijkse sneltrein te stappen.
Een hartaanval, een hersenbloeding of een ouderdomsziekte zorgen ervoor dat iemand kan achterblijven en dat de rest van de wereld doorraasd.

De eerste halte is vaak het ziekenhuis. Familie komt op bezoek, vrienden hebben nog tijd voor je.
Maar als na een poosje blijkt dat je nooit meer in staat zal zijn om op de trein te springen, dan worden de bezoeken minder en groeit de eenzaamheid.

In een verzorgingshuis is alles goed geregeld, maar ook dat is een trein waar je alleen maar in komt als je een plaatsje hebt besproken en als er een plekje vrij komt.

Waar wacht je dan als je de ene trein te snel gaat en de andere te vol is?

In elk ziekenhuis is een afdeling waar mensen zijn die te ziek zijn om zonder verzorging te leven. Ze wachten na de behandeling in het ziekenhuis op een plekje in een verzorgingstehuis.
Een dat kan lang duren, vooral als het bezoek van familie en vrienden afneemt of soms zelfs stopt.

Wie is de "pelikaan", wie offert een deel van zijn of haar tijd op om even bij deze bijna vergeten groep mensen op bezoek te gaan?

Deze Pelikaan gaat vanaf april elke vrijdagavond even op bezoek om een eenzaam mens op te vrolijken.

Doe je mee?


- Welkom
- Feuilleton 1643
- Gedichten
- Korte verhalen
- De schat van de Kooger Kaper
- Op zoek naar de Kooger Kaper
- Fotowerk
- Contact
www.benikinbeeld.com © 2003 - heden