Dit is een echt verzonnen verhaal.
Mogelijke overeenkomsten tussen de werkelijkheid en dit verhaal zijn ontsproten aan de fantasie van de schrijver.
Alle rechten van dit verhaal berusten bij de schrijver.
Kopieren van dit verhaal of een gedeelte ervan, is zonder schriftelijke toestemming van de schrijver, niet toegestaan.

Met dank aan:

Hans de Boorder - voor het maken van een schatkist
Erik Vijbrief - voor het maken van een schatkaart
De kinderen uit 1997 - voor het luisteren naar mijn verhalen
De RCL - voor de opdracht een poppenkastspel te maken
De hele gemeente - voor de verbouwing en het meeleven

Het verhaal in in drie stappen ontstaan.

1. Tijdens de preek konden de kinderen naar een ander deel van de kerk om daar een verkorte preek te horen. De rest van de tijd mochten ze spelen of tekenen. Tijdens één van die momenten vroeg ik aan de kinderen of ze nog een verhaal wilde horen. Het ging over vroeger en speelde zich af in het huis dat naast de kerk staat. Het houten woonhuis van Evenblij. Ik verzon het verhaal op hetzelfde moment dat ik het vertelde en de kinderen luisterden aandachtig en leefde intens mee met wat ik vertelde. Maa voordat het verhaal af was werden alle kinderen weer opgehaald door hun ouders. Ik beloofde de volgende keer de afloop van het verhaal te vertellen.
2. Kort voor de zomer kreeg ik de vraag van de RCL of ik een poppenkast wilde spelen op de startmorgen van de zondagschool. Ik schreef een verhaal voor de poppenkast op basis van het verhaal dat ik aan de kinderen had verteld. Tijdens onze vakantie in Denemarken heb ik een heel poppenkastdecor in elkaar gezet en de poppenkastpoppen nieuwe kleding gegeven. Ik heb de poppen en het decor nog steeds ergens op zolder staan. Ik weet niet wat de conditie van de poppen is, want we hebben vaak last van muizen. Het poppenkast optreden werd een groot succes. Het ging over een verborgen schat ergens in de in de tuin naast de kerk en achter het groene pandje. Na de voorstelling wilde een aantal kinderen al hun schep ophalen om op zoek te gaan naar de schat.
3. Ik nam me voor om een aantal vervolgverhalen te schrijven over de schat van de Kooger Kaper. Na het vierde hoofdstuk waren de kinderen (en ook de ouders) zo enthousiast, dat zij het verschil tussen fantasie en werkelijkheid uit het oog verloren. Ik maakte een schat, een schatkaart en wat kistjes. De schat begroef ik in de tuin en de schatkaart werd in een kistje verstopt in een verloren hoekje van de keuken in de Inloop (het groene pandje)